طبق سنتی شامل جنبه‌های پزشکی در دانش سنتی است که در جوامع مختلف و در نسل‌های مختلف قبل از دوران طب مدرن شکل گرفته‌است.

طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی، WHO، طب سنتی «مجموعه‌ای است از دانسته‌ها، مهارت‌ها و اعمال که بر پایه نظریه‌ها، باورها و تجربه‌های بومی فرهنگ‌های مختلف است، خواه قابل شرح باشد یا نباشد، که در بهداشت و نیز پیشگیری، تشخیص، بهبود و مداوای بیماری‌های جسمی و ذهنی مورد استفاده قرار می‌گرفتند».

 در مقابل طب سنتی، «طب علمی» قرار دارد.

در برخی از کشورهای آسیایی و آفریقایی، تا ۸۰٪ از مردم نیازهای اولیه بهداشتی خود را از طریق طب سنتی برطرف می‌کنند. زمانی که از طب سنتی خارج از فرهنگ سنتی استفاده می‌شود، آن را «طب جایگزین» در نظر می‌گیرند.

برخی از انواع طب سنتی مورد استفاده در سراسر دنیا عبارتند از: طب سنتی چینی، طب سنتی کره ای، طب سنتی آفریقایی، طب ایران باستان، طب سنتی ایرانی، طب اسلامی، آیورودا و طب سنتی اروپایی. رشته‌های علمی که به مطالعه طب سنتی می‌پردازند عبارتند از گیاه‌درمانی، اتنومدیسین، مردم‌گیاه‌شناسی و انسان‌شناسی پزشکی.

سازمان جهانی بهداشت خاطر نشان می‌کند که “استفاده نادرست از داروها و روش‌های سنتی می‌تواند اثرات منفی یا خطرناکی داشته باشد” و “تحقیقات بعدی لازم است تا اثربخشی و ایمنی ” داروها و روش‌های مورد استفاده در برخی از طب‌های سنتی تأیید گردد.

سازمان جهانی بهداشت یک استراتژی ۹ ساله برای حمایت از کشورهای عضو دارد که از نقش مثبت و سازنده طب سنتی در جوامع اطمینان حاصل گردد.

تقسیم بندی بیماری ها بر اساس طب سنتی:

طب سنتی بیماریها را به 3 دسته تقسیم می کند :

  • بیماریهای سوء مزاجی
  • سوء ترکیبی
  • بیماریهای تفرق و اتصال

در طب سنتی مواد غذایی سرد، موجب سستی و بی حالی، رنگ پریدگی، پرخوابی، بی حوصلگی و کاهش نیروی جنسی می شوند و ارزش غذایی منفی دارند.

و بر عکس مواد غذایی گرم موجب کم خوابی، جوش صورت، برافروختگی چهره و فشار خون می شود.

در طب سنتی نا هماهنگی بین مزاج و غذا باعث بروز اختلال در اندامهای داخلی بدن ، قلب و ریه شده و فرد احساس بیماری می کند.

در دنیا 750 هزار گونه گیاهان دارویی وجود دارد که 10 درصد از این میزان خواص درمانی دارد.

 

 

برخی روش های درمانی در طب سنتی

1– گیاه درمانی

درمان بیماری ها توسط گیاهان را “گیاه درمانی” گویند. ایران دارای ۲۵۰۰ نوع گیاه دارویی شناخته شده است که قریب به ۲۰۰ نوع آن مصرف عام دارد و تقریبا۳۰۰ -۴۰۰ نوع آن در درمان با طب سنتی بکار می رود، البته تعدادی از این گیاهان خواص مختلفی دارند مانند سیاه دانه که برای معالجه ۷۲ مرض مفید بوده یا گیاه آویشن که مزایایی چون ضدقارچ، ضد باکتری، آرام بخش، تقویت کننده چشم و…دارد. البته دقت در این موضوع که گیاهی بودن دارو دلیلی بر بی ضرر بودن آن نیست مهم است. واینکه گیاهان نیز فاقد عوارض جانبی نیستند.

2– ماساژ درمانی (Massage therapy)

درمان بیماری های اسکلتی، عضلانی ، گوارشی، رفع استرس و افسردگی، سردردها، بهبودی جریان خون و افزایش اکسیژن رسانی به بافت ها از مزایای ماساژ درمانی است.

3-شیاتسو (Shiatsu)

در طب سنتی ،فشار آوردن توسط انگشتان دست بر نقاط حیاتی بدن برای سلامتی، را “شیاتسو” گویند. شیاتسو روشی موثر و پیشگیری کننده بوده و مورد استفاده در بیماران دچار افسردگی یا بی خوابی و.. می باشد.

 

4- حجامت (Cupping)

یکی از روشهای خون گیری در طب سنتی است و برای پیشگیری و درمان بیماری هایی چون آسم، اعتیاد به مواد مخدر، سردردهای میگرنی، چربی خون، غلظت خون و بیماری های پوستی کاربرد دارد.

5- بادکش درمانی (Dry cupping)

ایجاد مکش در نقاط مختلف بدن موجب انبساط عروقی بدن و پراکندگی مواد از نقطه ای خاص می شود که طب سنتی آن را حجامت خشک نیز نام می دهد.